منطقه 11

منطقه ۱۱ تهران در یک نگاه

منطقهٔ ۱۱ از شمال به میدان انقلاب و خیابان آزادی، از شرق به خیابان‌های وحدت اسلامی و حافظ، از جنوب به میدان راه‌آهن و خیابان شوش و از غرب به بزرگراه نواب صفوی محدود می‌شود. منطقه‌های ۶، ۱۰، ۱۲، ۱۶ و ۱۷ همسایه‌های آن‌اند.

منطقه چهار ناحیه و هفده محله دارد؛ از جمله منیریه، امیریه، جمهوری، حر، امیر بهادر، قلمستان، شیخ هادی، سلامت، اسکندری، مخصوص و حشمت‌الدوله–جمال‌زاده. بسیاری از این نام‌ها در داده‌های مکانی کیلید هم برای منطقه ۱۱ آمده است. بر پایهٔ سرشماری ۱۳۹۰، جمعیت منطقه ۲۸۸٬۸۸۴ نفر در ۹۸٬۵۵۶ خانوار بوده است.

خیابان‌های حافظ، وحدت اسلامی، کارگر، ولیعصر و جمهوری از منطقه می‌گذرند و خط‌های ۲، ۳، ۴ و ۷ مترو و چند خط اتوبوس تندرو به آن خدمت می‌دهند. بیمارستان‌های روزبه و فارابی، بوستان‌های دانشجو و رازی و مسجد مشیرالدوله هم در این منطقه‌اند.

این منطقه برای چه کسانی مناسب است؟

• کسانی که می‌خواهند در مرکز شهر و نزدیک به مراکز فرهنگی، آموزشی و اداری زندگی کنند.
• کسانی که بیشتر با مترو جابه‌جا می‌شوند؛ چهار خط مترو و ایستگاه‌هایی مثل تئاتر شهر، منیریه و میدان حر در منطقه هست.
• کسانی که زیاد با قطار سفر می‌کنند؛ ایستگاه راه‌آهن تهران در جنوب منطقه قرار دارد.
• علاقه‌مندان به تئاتر، موسیقی، سینما و موزه.

منطقه هر روز مقصد رفت‌وآمد شمار زیادی از مسافران است؛ اگر آرامش برایتان مهم است، خانه‌های کنار خیابان‌های اصلی و کوچه‌های فرعی را جداگانه بسنجید.

منطقه ۱۱ در چند خط

موقعیت

مرکز تهران

مرزها

میدان انقلاب و خیابان آزادی (شمال)، خیابان‌های وحدت اسلامی و حافظ (شرق)، میدان راه‌آهن و خیابان شوش (جنوب)، بزرگراه نواب صفوی (غرب)

محله‌های شناخته‌شده

منیریه، امیریه، جمهوری، حر، امیر بهادر، قلمستان، شیخ هادی، سلامت، اسکندری

جاذبه‌ها

دروازه قزوین، باغ شاه، مجموعهٔ تئاتر شهر، تالار رودکی (وحدت)، ایستگاه راه‌آهن تهران، مسجد مشیرالدوله

بوستان‌ها

دانشجو، رازی

بیمارستان‌ها

روزبه، فارابی

ایستگاه‌های مترو

تئاتر شهر، منیریه، میدان حر، رودکی، شهید نواب صفوی، راه‌آهن، هلال احمر

جمعیت

۲۸۸٬۸۸۴ نفر بر پایهٔ سرشماری ۱۳۹۰

از دورهٔ قاجار تا مرکز امروز شهر

پیشینهٔ سکونت در منطقهٔ ۱۱ به دورهٔ قاجار، حدود سال ۱۲۸۰ قمری، برمی‌گردد. دروازه قزوین و باغ شاه از نام‌های تاریخی منطقه‌اند که هنوز در نقشهٔ شهر دیده می‌شوند.

بخش عمدهٔ توسعهٔ منطقه در آغاز دورهٔ پهلوی، میان سال‌های ۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰، رخ داد و تا حدود سال ۱۳۴۲ بخش‌هایی از آن محله‌های مرفه و پررونق شهر به شمار می‌رفتند.